"Kaybetmeyi kabullenememem... Kısa bir şey anlatayım. Geçen yıl ya da bu yaz, Povoa'daydım. Vaftiz oğlum için kayalıklarda minik balıklar topluyordum. Ama pek yakalayamıyordum.Birkaç çocuk çok fazla balık yakalıyordu ve onlara sinirlenmeye başladım. Zihnimde bir senaryo canlanmaya başlamıştı... Bunu söylememem gerekir ama söyleyeceğim... Birinin balığını alıp diğerine vermeye kadar! Yani... Evet, yemin ederim ciddiyim. Kaybetmeyi hiç kaldıramıyorum. Korkunç. Mesela ben kaybettiğimiz maçtan sonra eve geliyorum ve konuşamıyorum. Yapamıyorum. Eşim Rita bilir, eve geliyorum... Biraz daha iyi oluyorum ama bana 10, 15 dakika zaman vermesi gerekiyor... Konuşmuyorum."
Yorumları okumak veya yazmak için üye girişi yapmanız gerekmektedir.